دیروز یه جا یه جمله بسیار زیبا خوندم:

فریدریش نیچه : 'آشفتگی من از این نیست که تو به من دروغ گفته ای،

از این آشفته ام که دیگر نمیتوانم تو را باور کنم.

ترانه امروز از آقای ازگون هست.

من به این خواننده احترام خاصی قائلم.

چند سال پیش با یه آلبوم بسیار زیبا، پا به عرصه خوانندگی گذاشت.

سبک کاریش متفاوته. اما زیبا و رمانتیک.

قلب آدمو پر از حرفهایی می کنه که می خواد داد بزنه و بگه.

این آهنگ از آخرین آلبومشه. با شنیدن این آهنگ مطمئنم به من حق می دین

که دوسش داشته باشم.

Bakınca her fotoğrafına

با هر نگاه به عکسات،

Dudaklarım mühürleniyor

لبانم مهر(قفل) میشن.

Düşünmeden yazar şu hayat acı sonları

این زندگی، بدون اینکه فکر کنه، سرنوشتهای تلخ رو رقم می زنه.

Duvarları yosunla dolu

دیوارها رو خزه ها پوشانید

Gönül yine derin yaralı Kader değil insan acıtır canı

قلب باز هم عمیقا، زخمی شده. این سرنوشت نیست، انسانه که جانو رنج می ده.

Ne yıldızlar yanar

نه ستاره ای روشن میشه،

Yokluğun kör karanlık

 نبودت تاریکی محضه.

Ne de bu gün doğar

و نه خورشید، طلوع می کنه.

Sensizlik benle yaşlanmış en büyük acı

بی تو بودن با من بزرگ شده، این بزرگترین عذابه.

İnan değişmez yerin bende aynı

باور کن که جای تو در قلبم تغییری نکرده، همونجا حفظه.

Ne yağmurlar diner

نه باران، تمامی داره

Gönlümde her bir hücre

هر حجره ای در قلبم

Bana seni diler

برای من تو رو می خواد

Sensizlik benle yaşlanmış en büyük acı

بی تو بودن با من بزرگ شده، این بزرگترین عذابه.

İnan değişmez yerin bende aynı

باور کن که جای تو در قلبم تغییری نکرده، همونجا حفظه.

Bana en güzel anları yaşatan

تویی که برای من بهترین لحظاتو گذروندی

Kalbime değil ömrüme yazılan aşkım

عشقم، تو نه در قلبم، بلکه در عمرم نوشته شده ای

İnan değişmez yerin bende aynı

باور کن که، جای تو عوض نمی شه همونجا حفظه.